این اثر، با الهام از نام ایتالیایی «ایدر» که به معنای پیچک است، به جستجو در ریشه‌های بی‌پایان پیوستگی و اتصال میان انسان‌ها می‌پردازد. روایت به گونه‌ای آرام و شاعرانه است که در خلال آن تصاویر طبیعی همچون پیچک در دیوارهای فراموش‌شده گره می‌خورند و روابطی کهنه را زنده می‌کنند. نویسنده با بیانی لطیف و در عین حال تامل‌برانگیز، مرزهای زمان و مکان را بافته‌ای از نمادها می‌آفریند تا نشان دهد چگونه زندگی روزمره با یادها و رویاهای افراد پیوسته است. در این اثر، عبور از سایه‌ها به سوی نور، و بازتاب‌های خفیفِ اشتیاق و امید، خواننده را به تفکر در مورد پیوندهای انسانی و قدرتِ دوباره رفتن به خانه‌ها و دل‌های گم‌شده دعوت می‌کند.