در روستای بنگال، دراماتي تأمل‌برانگيز دربارهٔ وضع انسانی است که «آدم کند و قايق او» ناميده مي‌شود و بر نادر، مردی ميان‌ساله با حرکت‌يافتهٔ ضعيف تمرکز تمرکز دارد که پس از درگذشت مادرش به گروهي از سيرک‌های دوره‌گرد کشيده می‌شود. نادر نشانه‌ای از بايستگی در مقابل جهان پرشتاب است و کندی وی نمایش تمسخرآميز برای اطرافیان می‌شود. تأملی گسترده دربارهٔ ذات انسانی، کندی و بودن با ذاتاً از دنیا جداافتاده است.