سرزمینی که بادها در آن آرام گرفتند

دشت‌های بادی قزاقستان. مردم گرسنه به طرز وحشیانه‌ای الاغ‌ها و هم‌رزمان ضعیف‌تر خود را می‌خورند. این داستانی دیوانه‌وار، خام و جذاب است که تحت تأثیر شهادت‌های قحطی بزرگ تاریخی در دهه 1930 قرار دارد. جوپار بی‌رحم با دو پسرش، جولان و بوشای، برای بقا به سمت روستای کودکی‌اش فرار می‌کند با امید یافتن خویشاوندان زنده. مادری که اشکی برای ریختن ندارد، در برابر باران‌ها، طوفان‌های شن، قحطی تب‌دار، محصولات مسموم، زاغ‌های گرسنه، گوشت فاسد و خیانت‌های طمع‌کارانه مقاومت می‌کند. جوپار مجبور است دزدی کند، گلوی دیگران را ببرد و از فرزندان خود و دیگران محافظت کند تا سرنوشت‌هایی بدتر از مرگ را شاهد باشد.