وقتی نقاش فرانسوی پی‌یر بونارد با مارتِه دو مِلنژی آشنا شد، نمی‌دانست این خودبی‌گانه‌ای که خود را از خود نامیده است، ستون اصلی زندگی و کار او خواهد شد. از آن لحظه، او بیش از یک منبع الهام برای «نقاش شادی» مطرح بود و در بیش از یک سوم آثارش ظاهر می‌کرد. آن‌ها با هم به کمال هنری رسیدند، با عشقی رنگارنگ که از استانداردهای زمان خود فراتر بود و اسرار بزرگی را درباره رابطه‌شان زنده نگه داشت. بر اساس داستان واقعی.