این فیلم به طور عمده به این دلیل جالب است که تمام قاب های زنده باقیمانده از فیلمی ناقص در سال ۱۹۷۴ با همین کارگردان، بردهٔ عشق، در آن وجود دارد که به زودی توسط کارگردان دیگری، نیکیتا میخالتکوف بازساخته شد. داستان پوششی درباره زنی است که از اردوگاه زندگی پس از جنگ آزاد می شود و دوباره وارد جامعه روسی می گردد اما جهان جایگاهی برای او ندارد. این فیلم نقوش بصری چشمگیر و سورئالی دارد که گفتن درباره اهمیت داستان نسبت به آن گمراه کننده است.