تلفن عمومی

تلفن داستانی موفقیت‌آمیز در راک فرانسوی است: سیصد هزار آلبوم در سال هزار و نهصد و هفتاد و نه فروخته شد. این گروه در سیزدهم دسامبر هزار و نهصد و هفتاد و شش در مرکزی آمریکایی در پاریس به شهرت رسیدند. چهار نوازنده، چهار خودآموخته، چهار آهنگساز بی‌دغدغه از موج‌های مختلف موسیقی که از اقیانوس اطلس و کانال عبور می‌کند. از عناوین آهنگ‌ها مانند مترو خیلی است، بمب انسانی، تف بده تو زهرا... تصاویر و مصاحبه‌ها، تراورس‌ها و جشن‌ها در سالن ورزش پالس دس اسپورت و جشن انسانیت، نگاهی از پشت صحنه. ژان-ماری پِیرِر با هفت دوربین دست‌به‌دست، این پدیده را به صورت یک فیلم بلند قاب می‌گیرد. حرکت‌های دوربین، تدوین در پرده سه‌گانه و صدای دیولبی استریو همگی به نمایش هماهنگی و پویایی چهار نفر می‌پردازند.