ما

در قرن بیست‌وششم ساکنان اتوپیّا آنقدر هویت فردی خود را از دست داده‌اند که در اعداد مختلف متغیر است. آن‌ها در خانه‌های شیشه‌ای زندگی می‌کنند (این متن قبل از اختراع تلویزیون نوشته شده است)، که به پلیس سیاسی که «نگهبانان» نامیده می‌شود اجازه می‌دهد به‌راحتی آن‌ها را زیر نظر بگیرند. همه‌ی آن‌هاuniform یکسانی پوشیده و معمولاً به یکدیگر یا به عنوان «رمز-سوی» یا «یونيفم» (Uniform) نگاه می‌کنند. آن‌ها از غذای مصنوعی تغذیه می‌کنند و هر از گاهی در صف چهارنفری به نواخت شعار دولت واحد باز می‌گردند و از بلندگوها پخش می‌شود. از این که اجازه دارند هر از گاهی در ساعت استراحت کنند (که به آن «زمان ***ی» گفته می‌شود)، پرده‌های خانه‌های شیشه‌ای خود را می‌پرند. در رأس دولت واحد، شخصی به نام «نِیات‌دهنده» وجود دارد که هر سال جمعیت کل جایگزین می‌شود، معمولاً با اتفاق آرا. اصول راهنمای دولت این است که شادی و آزادی با یکدیگر ناسازگارند.