قاین و آرتیم

پاول پتروو-بیتوف یکی از شخصیت‌های جنجالی کارخانه فیلم‌سازی سواکنو در لنینگراد بود. او به خاطر مقاله‌اش "ما سینمای شوروی نداریم" که در آن به انتقاد از تمام دستاوردهای آوانگارد شوروی پرداخت، مشهور بود. با وجود باورهایش و مبارزه جنجالی‌اش با سینمای "بورژوا" و "فرمالیستی"، پتروو-بیتوف اثری از نظر زیبایی‌شناختی تصفیه‌شده کارگردانی کرد که به‌طور کامل در صحنه فیلم‌برداری شده و با نورپردازی استادانه چیاروسکورو همراه است: نمونه‌ای کامل از "اکسپرسیونیسم شوروی". داستان قاین و آرتیم بر اساس داستانی از ماکسیم گورکی است و به مردم روسیه هشدار می‌دهد که بر الکلیسم و فرقه‌گرایی مذهبی غلبه کنند، زیرا به زندگی (بسیاری از) ساکنان مست یک روستای معمولی و بی‌توجهی آن‌ها به کفاش یهودی قاین می‌پردازد.