تنها ورود او به علم تخیلی—درباره ویرانی که تلویزیون بر جامعه می‌گذارد و هر خواسته انسانی را برآورده می‌کند—آخرین روزهای گومورا مورد علاقه سندرز-برامس بود، که سیاست‌های فمینیستی را به جنبش سینمای نوین آلمان در دهه ۱۹۷۰ آورد. این یک اثر قوی از واقع‌گرایی سرمایه‌داری است که بیگانگی طبقه کارگر و فرهنگ کالا را نقد می‌کند.